G‘ayrat, ishonmasang gap-so‘z foyda bermaydi.

Masalan, senga ishonsam, sen aytadigan gaplarga shubha qilmayman, rostligini tekshirmayman.

Chunki, bunda sen bir ish qilsang ham, qilmasang ham faqat foydamizni o‘ylaysan, deb bilaman.

Endi, senga ishonmasam, soatlab tushuntirsang ham ikkilanaveraman, bergan ma’lumotlaringni tekshirmasdan qabul qilmayman.

Biror ishni eplolmaganingda sabablaring bahona bo‘lib tuyuladi, xotirjam bir ishni senga topshirolmayman, doim hadikda turaman.

Ishga e’tiroz bildirasanmi, yaxshi taklif aytasanmi hayolimga avvalo "nimani berkityapti ekan” yoki “nimani ko‘pirtiryapti bu bola”, degan fikr kelaveradi.

Ishonganimda hech biri kelmas edi.

O‘tgan oy xodimalarimizdan biri menejerlarimizdan biriga kompaniyadagi ma’lum bir o‘zgarishdan o‘zi va ko‘pchilik norozi ekanligini bildiribdi.

Menejerimizdan so‘radim, "Bu kishidan boshqa yana biror kim ayni e’tiroz bilan keldimi?" Javob "Yo‘q".

"Ko‘pchilik kim ekan?", deb so‘rasam, xodima o‘zining doimiy 2-3 suhbatdoshlarini ismlarini aytgan bo‘lib chiqdi.

“Jamoadoshning ishonchliligi qanday? Mendagi ma’lumotlarga ko‘ra, ishga kirishdan boshlab bugungacha bir necha marta faqat o‘zinigina o‘ylab qilgan ishlari bor, edi, to‘g‘rimi?" deb tasdiqladim.

Suhbat bir muddat davom etdi. Yakunda, boshqa jamoadoshlar fikrlarini ham o‘rganishga va kelasi safarga ko‘proq va ishonchli insonlar tasdiqlagan e’tirozlarnigina jiddiy ko‘rib chiqishga kelishdik.

Ko‘rdingmi, ishonchdan chiqqan inson e’tirozi ham jiddiy olinmaydi, shubha bilan qaraladi, chunki endi istasang ham unga nisbatan xolis bo‘lolmaysan.

Ishonchdan chiqma, chiqqanlar jamoada uzoq qolmaydi.