G‘ayrat, ambitsiyasi yo‘q odamni ko‘tarma

Boshqaruvda bizni "Kimni ko‘tarsak ekan" degan savol doim qiynaydi.

Filial ochyapmiz, kimni direktor qilamiz? Savdo bo‘limiga yangi rahbar kerak, kim eploladi?

Tashqaridan ko‘ra ichkaridan nomzod topish va ko‘tarish ancha samarali usul.

U seni va kompaniyani qanday ishlashini biladi, jamoaga oson moslashadi, qabul qilinadi.

Tanishlarimiz va o‘zimizning tajribamizda bu borada bir necha xato o‘tgan:

Yaxshi bir o‘qituvchiga 6-7 nafar tarbiyachilarni boshqarishni taklif qilgandik, istar-istamay qabul qildilar.

Keyingi ikki oy ichida eng kamida 4-5 marta eski ishiga - ustozlikka to‘liq qaytishni so‘radilar.

Vaholanki, u kishiga har kuni boshqarishni o‘rgatar edik, motivatsiya berardik. Xatolarimiz ham bo‘lgan, bu haqida keyinroq.

Bir kuni "Abdulloh, ertalab uyg‘onib ishga borgim kelmay qolyapti, to‘yib ketdim" dedilar.

Shunda kitoblarda o‘qigan "Ambitsiyasi -istagi yo‘q odamni ko‘tarma" degan gapni ich-ichimdan tushungandim.

Ko‘p o‘tmay u kishini ustozlik vazifasiga yana qaytardik, xotirjamroq yashashni boshladilar.

Shundan keyin insonlarni ko‘tarilishga ambitsiyasi borligini aniqlashni o‘rgandik. Istagi bor kishi:

- boshqa soha vakillari bilan ham doim suhbatlashib yuradi;

- o‘z ishini ham, boshqa soha ishini ham yaxshilashga takliflar aytadi;

- qo‘shimcha vazifalar so‘raydi, bo‘lsa astoydil bajaradi;

- uyga shoshilmaydi, kechroq qolib shunchaki suhbatlar quradi;

- o‘rgatishni yoqtiradi, bu ishini boshqalar yoqtirmasa ham.

Shunaqa gaplar, G‘ayrat. Istamasa foydasi yo‘q.