G‘ayrat, boshqaruvdagi eng og‘ir narsa — qo‘rquv va xavotirni to‘g‘ri yo‘nalantirish

Xodim ketib qolsa, ishing orqaga ketadi. Lekin u bilan suhbatlarda qo‘rqqaningni ko‘rsatmaysan.

Reja bajarilmasa, oylik va boshqa majburiyatlaringni bajargani pul yetmaydi. Lekin jamoaga vahima tarqatmaysan.

Odamlar seni asabiy qiladigan gaplarni aytadi. Sen esa eshitib, ichingda sindirib, tashqarida sokin turasan.

Bir xodimning dardini, mijozning shikoyatini boshqasiga o‘tkazmaysan — og‘iz temir qulf.

Uyda muammo bo‘lsa ham, ishga kelib kulimsiraysan. Tushkunlik ishda ko‘rinmasligi shart.

Xullas, rahbar bo‘lish — ichingdagi bo‘ron vaqtlarida ham, tashqarida barqarorlik talab qiladi.

Birinchi 3 yil seni jiddiy qiynaydi.
4–5 yildan keyin yo ko‘nikasan, yo sinasan.

Agar hamma narsani faqat ichingda yutsang — bir kuni yonib ketasan. Sovuqlashasan yoki portlaysan.

Shuning uchun rahbar jamoa oldida kuchli bo‘lishi shart, ammo yolg‘iz qolib yemirilishi shart emas.

Senda ham chiqish joyi bo‘lishi kerak: ishonchli odam, mentor, sherik yoki ustozing.

O‘zim ham tez tez Ustozlarim oldilariga borib turaman.

Xulosa: Jamoaga og‘irlik solma — lekin o‘zing ham og‘irlik ostida yolg‘iz qolma.