G‘ayrat, faqat o‘zinikini ayt

Bir jamoadoshimiz kichik yig‘inda boshqa hamkasbining xatosini aytib qoldi.

O‘ziga ham aytgan ekan. Yolg‘iz gaplashishga kelishib, mavzuni tez yopdim.

Vaziyatni avval “xato qilgan” tomondan eshitdim. Gap tugadi deganda, narigi tomonning xatolarini sanashni boshladi.

To‘xtatdim.

— Hozir uning emas, sizning xatolaringizni gaplashamiz.

Odam boshqaning xatosini gapirganda, o‘smaydi.

O‘zining xatosini gapirganda esa, o‘sadi.

Tushuntirdim. Xatolarini ham tushundi.

Keyin ikkinchi tomon bilan ham xuddi shu suhbat bo‘ldi. Unda ham faqat o‘zining xatosini gaplashdik.

Boshqacha aytganda, ikkala odam bilan ham narigi tomonning birorta xatosi muhokama qilinmadi.

Natija yomon bo‘lmadi.

Har biri o‘z xatosini tushundi.

Ertasi kuni yana odatdagidek ishlab ketishdi.

Ko‘p rahbarlar shu yerda xato qiladi.

Ikki odamni o‘tqazib olib:
“Kim boshladi?”
“Kim haq?”
“Kim aybdor?”
deb kovlaydi.

Keyin esa ikkala tomonda ham himoyalanish boshlanadi.

Rahbar sudya emas.

Rahbarning vazifasi kim haq ekanini topish ham emas.

Har kimni o‘z xatosi va mas’uliyati bilan yuzlashtirish.

Shunda o‘sish bo‘ladi. Rahbar sifatida vazifang shu.