G‘ayrat, avval ogohlantir, keyin sanch

Hamshira ukol qilishdan oldin:

“Biroz og‘riydi, bo‘sh qo‘ying”, deydi.

Keyin ukol qiladi. Ko‘pincha bemor:

“Bo‘ldimi? Og‘rimadi-ku”, deb qoladi.

Lekin shu hamshira indamay kelib, to‘satdan igna sanchsa, odam og‘riqni qattiqroq sezadi.

Igna o‘sha igna.
Dori o‘sha dori.

Farqi bitta: birida odam tayyor edi, ikkinchisida yo‘q.

Boshqaruvda ham shunaqa.

Yomon gapni odamga to‘satdan aytma. Avval o‘zini tayyorlab olsin.

Masalan, xodimning oyligi kutganicha oshmaydi.
So‘ragan ruxsati berilmaydi.
Qilgan ishini qayta qiladi.
Yoki intizom bo‘yicha gap eshitadi.

Buni aylantirib, oxirida aytma.

Boshidan ayt:

“Hozir senga yoqmaydigan gap aytaman. Lekin aytishim kerak.”

Yoki:

“Gapim senga og‘ir botishi mumkin. Shuni bilib turib aytyapman.”

Shundan keyin odam ichidan tayyor turadi.

Keyin asosiy gapni aytasan:

“Bu safar oylik kamroq oshadi.”

“Bu ish bo‘lmaydi, qayta qilasan.”

“Bu holat yana takrorlansa, chora ko‘ramiz.”

Gaping baribir yoqmaydi, tabiiy.

Lekin to‘satdan kaltaklangandek his qilmaydi. Natijada:

Odam birdan qizishib ketmaydi. O‘zini oqlashga, bahslashishga, hujumga o‘tishga kamroq harakat qiladi.

Odatda, gapni yumshatdim deb o‘ylaysan. Aslida odamni oxirigacha xavotirda ushlab turasan.

Avval ogohlantir.
Keyin ayt.
Keyin yechimga o‘t.

Shunda og‘riq ham kamayadi, osonroq ham qabul qiladi.