G‘ayrat, o‘zingni burchakka tiqib qo‘yma

Oylikka ishlaydigan ukalarimizdan biri bo‘lib to‘lashga qimmat mashina olibdi.

Har oy mashinasiga $1 000 to‘laydi. Ro‘zg‘origa esa $500 atrofida pul qoladi.

Ijara, oziq-ovqat, benzin va kiyim-kechakdan keyin deyarli hech narsa qolmaydi.

Rivojlanish to‘xtagan.
Ehson to‘xtagan.
Zaxira yo‘q.

Mashina olgan-u, evaziga erkinligini bergan.

Shunda unga oddiy qoidani tushuntirdim. Senga ham kerak bo‘lishi mumkin.

Oylik daromading — $1 500, deb olamiz:

Naqdga mashina olsang, narxi yarim yillik daromading atrofida bo‘lgani yaxshi — $9 000 (Nexia 3)

Bo‘lib to‘lashga olsang, mashina to‘lovi oylik daromadingning 1/3 qismidan oshmasin — $500

Boshqa qarz va nasiyalaring ham bo‘lsa, hammasini qo‘shganda oyligingni yarmidan oshmasin — $750

Nasiyaga berishlari — sen uni bemalol ko‘tara olishingni anglatmaydi.

Sotuvchi qarzni qaytarishingni o‘ylaydi.

Sen esa qarzni qaytarib, qanday yashashingni ham o‘yla.

Faqat bitta istisno bor.

Agar mashina sening pul topish vositang bo‘lsa, hisob boshqacha.

Taksi qilsang, yuk tashisang yoki savdo bilan yursang, mashina xarajat emas — ish quroli.

Bunda savol oylik to‘lovi qancha ekanida emas.

Savol:

Benzin, servis, ta’mir va to‘lovlardan keyin qancha sof pul topyapsan?

Agar arzonroq mashina ham shu daromadni keltirsa, qimmatrog‘ini “ish uchun oldim” deb o‘zingni aldama.

Oradagi farq investitsiya emas.

Havas xarajati.

Xullas, mashinang hayotingni yengillashtirsin, og‘irlashtirmasin.

Avval ham aytganman:

Boshqaruv o‘zingni boshqarishdan boshlanadi.

Havasni boshqarmasang, bir kun kelib to‘lovlaring seni boshqaradi.