G‘ayrat, xodimni ishdan bo‘shatishga emas, ishni eplab ketishiga tayyorla

Bir necha oy oldin rahbar lavozimiga nomzod bilan 2 soat suhbat qildim.
Suhbat oxirida 60–70% eplab ketishiga ishondim.

Buni o‘ziga ham ochiq aytdim.
Ehtimoliy muammolarni, ssenariylarni tushuntirdim.

Yakunda 2 oy sinov muddati belgiladik. Qanday yordam berishimni ham kelishib oldik.

Ish boshladi. Xatolar qildi. Lekin bo‘shatish haqida o‘ylamadim.

Aybni undan emas, o‘zimdan qidirdim: “o‘rgatolmayapman”, dedim.

2 oy davomida:
— tinmay fidbek berdim
— to‘g‘risini ko‘rsatdim
— to‘liq ishondim

Lekin bir marta ham “ketkazish kerak” degan fikrni o‘rtaga chiqarmadim.

Chunki hali:
— muddat tugamagan edi
— yetarli imkon berilmagan edi
— yetarlicha o‘rgatilmagan edi

Muddat tugadi.

Endi hissiyot emas, natija gapirdi.
Va tushundim: bo‘shatish — to‘g‘ri qaror.

Bo‘shatdim.

Bilishimcha, mendan hafa emas.
Eng muhimi — vijdonim oldida xotirjam edim.

Har xatosida “baribir bo‘shatsam kerak” deb o‘ylasang,
uni hech qachon o‘rgata olmaysan.

Intervyudan keyin ham o‘zingga, ham unga aniq muddat qo‘y:

“Ikki oyda eplolsangiz, qolasiz. Eplolmasangiz, ketasiz”.

Va eng muhimi —
shu talabni o‘zingga ham qo‘y:

Sinov davrida uni o‘stirish — sening vazifang.

— Har hafta fidbek ber
— Xatolarini ochiq ko‘rsat
— Qanday to‘g‘rilashni o‘rgat

Unutma: agar yakunda natija bo‘lmasa — bu faqat uning emas, sening ham layoqatsizliging.

Avval o‘stirishga urin, shunda ham eplolmasa hissiyotsiz bo‘shatasan.