G‘ayrat, layoqatni ko‘tarasan, sadoqatni emas

Bir xodimga asosiy ishidan tashqari qo‘shimcha vazifalar berildi. Alohida haq ham to‘landi.

Bir yil o‘rgatdik, yordam berdik. Baribir eplay olmadi.

Shuning uchun qo‘shimcha vazifalar ham, ularning haqi ham olindi. Asosiy oyligi esa odatdagi tartibda 10–15 foizga oshirildi.

Xodim norozi bo‘libdi:

— Sadoqatimning evazi shumi? Boshqa joylardan taklif bo‘lsa ham, sizlarni tanlagandim-ku.

Buni eshitgan ikki rahbar mendan so‘radi:

— Bu adolatlimi? Ertaga biz bilan ham shunday bo‘ladimi?

— Ha, — dedim. — Men ham yetarli vaqt va yordamdan keyin rahbarlikni eplay olmasam, vakolatimni topshirishim kerak. Siz ham.

Bu adolatsizlik emas.

Aksincha, o‘sha mas’uliyatni ko‘tara oladigan odamga nisbatan adolat, deb yondashuvni to‘liq tushuntirdim.

Tushunishdi.

Sadoqatli odamni qadrlaysan. Birinchi qiyinchilikda tashlab yubormaysan. O‘rgatasan, imkon berasan, layoqatiga mos joy topasan.

Lekin eplay olmaydigan lavozimda ushlab turmaysan.

Chunki lavozim — uzoq ishlagani uchun beriladigan medal emas. Mas’uliyatni ko‘tara oladigan odamga beriladigan vakolat.

Sadoqatli, lekin layoqati yetmagan odamni ko‘tarsang, uch tomonni qiynaysan:

uning o‘zini;

uning jamoasini;

o‘sishga loyiq xodimlarni.

Shuni aniq bilib ol:

Sadoqat — layoqatingga mos joyda qolishingga sabab.

Layoqat — yuqoriga ko‘tarilishingga.