G‘ayrat, o‘zi yaxshirog‘ini topoladi

Bir ukamiz xodimi onasining salomatligi sabab ishga bir chiqib, bir chiqmay qolayotgani haqida aytib, yechim so‘radi.

— Necha yoshda?
— 40. Oilada asosiy boquvchi.

— Ishlamasa ro‘zg‘or nima bo‘ladi?
— Shu sabab baribir ishga qaytishga majbur.

— Yaxshi oylik oladimi?
— Ha, bozordan ko‘p topadi.

— Ko‘chadan shunaqa ish topoladimi?
— Yo‘q.

— Necha marta takrorlandi?
— 4-5 marta. Har safar tushunishga harakat qilaman.

— Jamoaga ta’siri-chi?
— Yomon. Boshqalarning ham ish grafigi buziladi.

— Biror marta jiddiy ogohlantirdizmi?
— Yo‘q. Onasi kasal-ku.

— Xato sizda ekan.
— Nima xato?

— Xodimni o‘zingiz buzgansiz. O‘yin qoidasini aniq qo‘ymagansiz. Takrorlansa nima bo‘lishini ko‘rsatmagansiz.

Yana bir xato — uning muammosiga yechimni o‘zingiz topishga urinyapsiz. Vaholanki, muammo uniki bo‘lsa, eng yaxshi yechimni ham o‘zi topadi.

Siz endi faqat aniq ogohlantirib, muddat bering. Yetarlicha yordam berib bo‘libsiz o‘zi.

3-4 kundan keyin ukamiz yana bog‘landi.

Xodim onasiga qaraydigan odam topibdi. Ishga qaytibdi. Natijada o‘ziga ham, oilasiga ham, ishxonaga ham zarar bermaydigan yechim chiqibdi.

Ba’zan xodimlarni ortiqcha ayab yuboramiz. Muammo uniki bo‘lsa ham, yechimni faqat biz qidiramiz.

Aslida esa odam orqaga yo‘l yo‘qligini bilsa, o‘z muammosiga eng to‘g‘ri yechimni ko‘pincha o‘zi topadi. Tavsiya beramiz, albatta.

Rahbarning vazifasi rahm qilib qoidani buzish, va natijada boshqa jamoadoshlarni qiynash emas.

Chunki aniq qoida faqat kompaniyani emas, xodimning o‘zini ham asraydi.

Ba’zan eng katta yaxshilik — vaqtida qat’iy bo‘lish.