G‘ayrat, ko‘pi ziyon ekan.

Besh-olti yildan beri jamoa boshqaraman. Shu yillarni o‘ylab, bitta narsani aniq tushundim.

Samimiy bo‘laman deb, ba’zan ortiqcha hazil qilganman. Keragidan ko‘p gapirganman. O‘zim haqimda ortiqcha ma’lumot berganman. Birovning ko‘nglini o‘ylab, qat’iy turishim kerak joyda yumshaganman.

Buni yuzimga aytganlar ham bo‘ldi. Avvaliga yoqmadi. Hozir qarasam, to‘g‘ri ekan.

Keyin shu mavzuda tajribali bir necha odam bilan gaplashdim. Hammasi deyarli bir gapni aytdi:

Rahbar har gapni gapiravermaydi. Har joyda hazil qilavermaydi.

Bu qovoq solib yurish yoki odamlardan uzoqlashish degani emas.

Gapir. Kul. Hazil qil. Faqat o‘rnida.

Chunki sen o‘zingni jamoangga yaqin his qilib hazil qilasan. Ular esa sening har gapingni rahbarning gapi deb eshitadi.

Sen kulib aytgan gapni kimdir jiddiy qabul qiladi. Kimdir xafa bo‘ladi.

Eng yomoni, juda oz odam senga hazil bilan javob qaytara oladi. Undan ham ozi “Bu gapingiz menga yoqmadi”, deb yuzingga ayta oladi.

Shuning uchun haziling joyiga tushgan-tushmaganini bilmay ham qolasan.

Xuddi shunday, birovning ko‘ngli uchun bir marta yumshasang, ertaga talabning o‘zi yumshadi deb tushunishlari mumkin.

Samimiylik chegarasizlik emas ekan, uka. Ayniqsa, ayol-qiz jamoadoshlar bilan.

Jamoangga yaqin bo‘l. Lekin qayerda to‘xtashni bil.

Men buni kechroq tushundim. Sen mendan oldinroq tushunib ol.